آلت کوین چیست؟ معرفی 9 ارز دیجیتال به جز بیت کوین

ارزهای دیجیتال انواع مختلفی دارند و بیت کوین یکی از شناخته شده ترین آن هاست. به ارزهای دیجیتال غیر از بیت کوین معمولاً آلت کوین گفته می شود. در این مطلب، ۹ پروژه دیگر را معرفی می کنیم؛ از شبکه های پرداخت تا بسترهای قرارداد هوشمند و پروژه های متمرکز بر حریم خصوصی.

این فهرست همه بازار را پوشش نمی دهد و ترتیب معرفی ها، رتبه بندی سود یا امنیت نیست. هر پروژه هدف و سازوکار خودش را دارد. ممکن است دو دارایی از نظر نام یا ظاهر شبیه باشند، اما کاربرد و ریسک متفاوتی داشته باشند.

برای مقایسه ارزهای دیجیتال، فقط به قیمت یک واحد یا شهرت پروژه نگاه نکنید. کاربرد توکن، روش تأیید تراکنش، هزینه استفاده و محدودیت های شبکه هم مهم اند. قیمت ها و رتبه های قدیمی را هم نباید وضعیت امروز بازار دانست.

معرفی 9 آلت کوین و تفاوت آن ها

لایت کوین (LTC)

لایت کوین در سال ۲۰۱۱ توسط چارلی لی راه اندازی شد. تاریخچه پروژه آن را از شبکه های اولیه پس از بیت کوین معرفی می کند. این شبکه از اثبات کار و الگوریتم Scrypt استفاده می کند و برای استخراج آن دستگاه های ASIC مخصوص وجود دارد.

لایت کوین متن باز است؛ یعنی کد آن برای مشاهده و بررسی در دسترس است. این ویژگی به تنهایی برتری یا امنیت بی نقص را ثابت نمی کند. فاصله هدف میان بلوک ها حدود ۲٫۵ دقیقه است، اما زمان تأیید یک انتقال به شرایط شبکه و تأییدهای موردنیاز مقصد هم بستگی دارد. در معرفی لایت کوین درباره کاربرد و استخراج آن توضیح داده ایم.

اتریوم (ETH)

اتریوم بستری برای قراردادهای هوشمند و برنامه های غیرمتمرکز است. شبکه آن در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۵ راه اندازی شد و دارایی بومی اش اتر یا ETH نام دارد. برنامه ها روی این بستر اجرا می شوند، اما قرارداد هوشمند هم می تواند اشکال یا آسیب پذیری داشته باشد؛ خودکار بودن اجرا، تضمین بی خطر بودن برنامه نیست.

پس از رویداد DAO در سال ۲۰۱۶، اختلاف بر سر هاردفورک به ادامه فعالیت دو زنجیره اتریوم و اتریوم کلاسیک انجامید. تاریخچه رسمی اتریوم این رویداد را ثبت کرده است. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ نیز با ارتقای Merge، شبکه از اثبات کار به اثبات سهام منتقل شد؛ استخراج، سازوکار فعلی تأیید بلوک در اتریوم نیست.

زی کش (ZEC)

زی کش در سال ۲۰۱۶ با بلاکچین خودش راه اندازی شد و توکن آن ZEC است. طبق راهنمای پروژه، زی کش از انتقال های شفاف و محافظت شده پشتیبانی می کند. در حالت شفاف، اطلاعات عمومی است؛ در انتقال کاملاً محافظت شده، آدرس طرفین و مبلغ پنهان می شوند. با این حال، نباید همه انتقال ها را بدون هیچ ردپا یا اطلاعات عمومی دانست.

دش (DASH)

دش در ژانویه ۲۰۱۴ آغاز به کار کرد و با هدف پرداخت دیجیتال توسعه یافت. نام آن از Digital Cash گرفته شده است. مستندات شبکه الگوریتم اثبات کار X11 و وجود دستگاه های ASIC مخصوص آن را توضیح می دهد.

قابلیت CoinJoin در Dash Core با ترکیب ورودی های چند کاربر به افزایش حریم خصوصی کمک می کند. این روش تضمین نمی کند که هیچ ارتباطی میان انتقال ها پیدا نشود.

XRP و شرکت ریپل

XRP دارایی بومی شبکه XRP Ledger است؛ ریپل نام یک شرکت فناوری است. XRPL در ژوئن ۲۰۱۲ راه اندازی شد و برای تأیید تراکنش ها از اجماع اعتبارسنج ها استفاده می کند، نه استخراج. برای شناخت این سه نام، راهنمای ریپل، XRP و XRP Ledger را بخوانید.

مونرو (XMR)

مونرو در آوریل ۲۰۱۴ راه اندازی شد و بر حریم خصوصی تمرکز دارد. امضاهای حلقوی، آدرس های پنهان و RingCT به پنهان سازی مبدأ، مقصد و مبلغ کمک می کنند. پرسش های رایج رسمی مونرو هم ناشناس بودن صددرصدی را تضمین نمی کند؛ اطلاعاتی که کاربر افشا می کند و آسیب پذیری های احتمالی می توانند بر حریم خصوصی اثر بگذارند.

بیت کوین کش (BCH)

بیت کوین کش در اول اوت ۲۰۱۷ از بیت کوین منشعب شد و بر پرداخت همتابه همتا و ظرفیت تراکنش های روی زنجیره تمرکز دارد. سقف ۸ مگابایتی مربوط به آغاز فعالیت آن بود. طبق تاریخچه پروژه، سازوکار تنظیم تطبیقی سقف اندازه بلوک در سال ۲۰۲۴ فعال شد. ظرفیت بیشتر به تنهایی زمان قطعی تأیید هر انتقال را تضمین نمی کند.

نئو (NEO)

پروژه نئو در سال ۲۰۱۴ با نام Antshares آغاز شد و در سال ۲۰۱۷ نامش به Neo تغییر کرد. نئو بستری برای قراردادهای هوشمند و برنامه های غیرمتمرکز است. در مدل دو توکنی آن، NEO برای حاکمیت و GAS برای هزینه های شبکه کاربرد دارد. ابزارهای توسعه مستندشده از زبان هایی مانند C#، Python، Go و Java پشتیبانی می کنند.

کاردانو (ADA)

شبکه اصلی کاردانو در سپتامبر ۲۰۱۷ راه اندازی شد و دارایی بومی آن ADA نام دارد. این شبکه از Ouroboros و اثبات سهام استفاده می کند. زمان ثبت و تأیید انتقال به وضعیت شبکه و تعداد تأییدهای موردنیاز مقصد بستگی دارد.