ارز مارلین (POND) چیست؟ همه چیز درباره شبکه مارلین
خلاصه مقاله
مارلین زیرساختی برای سپردن محاسبات به رایانه های دیگر و بررسی نحوه اجرای آن هاست. این پروژه که ابتدا بیشتر با انتقال سریع داده شناخته می شد، اکنون ابزارهایی مانند Oyster برای محاسبات محرمانه و Kalypso برای تولید اثبات رمزنگاری دارد. POND توکن کاربردی آن است و باید نقش آن را از MPOND و هزینه استفاده از هر سرویس جدا کرد.
اکسنوین را بیشتر در گوگل ببینید

خلاصه مقاله
مارلین اجرای محاسبات را به رایانه های دیگر می سپارد و برای بررسی نحوه اجرای برنامه، شاهد ارائه می کند. Oyster از کد و داده در محیط سخت افزاری محافظت شده نگهداری می کند و Kalypso بازار تولید اثبات رمزنگاری است؛ مدرکی برای بررسی محاسبه بدون تکرار کامل آن. در این راهنما با نقش توکن POND، تفاوت آن با MPOND و هزینه خدمات آشنا می شوید.
فرض کنید یک برنامه بلاکچینی باید محاسبه ای سنگین انجام دهد. تکرار کامل آن روی همه رایانه های شبکه می تواند پرهزینه باشد. مارلین به این پرسش می پردازد: چگونه کار را بیرون از بلاکچین انجام دهیم، اما برای پذیرفتن نتیجه فقط به قول صاحب سرور تکیه نکنیم؟
مارلین امروز چه کاری انجام می دهد؟
مارلین با نام انگلیسی Marlin، پروتکلی برای محاسبات قابل بررسی است. برنامه می تواند بخشی از کارش را به زیرساخت محاسباتی شبکه بسپارد و شواهدی درباره اجرای آن دریافت کند. این کار برای برنامه های مالی، کارهای خودکار و مدل های هوش مصنوعی کاربرد دارد.
در معرفی های اولیه، تمرکز مارلین بر رساندن سریع تر بلوک ها و تراکنش ها میان اعضای شبکه بود. مستندات فعلی، محاسبات قابل بررسی و خدمات ابری غیرمتمرکز را برجسته می کنند. به همین دلیل معرفی آن فقط به عنوان «افزایش دهنده سرعت بلاکچین» بخش مهمی از پروژه امروز را کنار می گذارد.
تفاوت این دو کار را می توان ساده دید: یک شبکه ارتباطی پیام را سریع تر می رساند؛ یک شبکه محاسباتی، برنامه را اجرا می کند. آشنایی با سازوکار بلاکچین کمک می کند ثبت نتیجه روی زنجیره را از انجام محاسبه بیرون آن جدا کنیم.

Oyster چگونه از برنامه و داده محافظت می کند؟
Oyster بخش محاسبات محرمانه مارلین است. برنامه در ناحیه ای محافظت شده از سخت افزار اجرا می شود که آن را «محیط اجرای قابل اعتماد» یا TEE می نامند. هدف این است که دسترسی صاحب سرور و دیگر برنامه های همان رایانه به داده و کد در حال اجرا محدود شود.
کاربر می تواند گواهی محیط اجرا را بررسی کند؛ یعنی ببیند نرم افزار مورد انتظار در سخت افزار مورد انتظار اجرا شده است یا نه. این قابلیت با درست بودن منطق خود برنامه فرق دارد. برای نمونه، اگر یک مدل هوش مصنوعی با داده نامناسب آموزش دیده باشد، حفاظت سخت افزاری کیفیت پاسخ آن را اصلاح نمی کند.
Oyster دو شیوه اصلی دارد: اجاره یک محیط اختصاصی برای زمان مشخص، یا ارسال یک کار کوتاه به مجموعه ای از رایانه های آماده. در شیوه دوم، توسعه دهنده لازم نیست هر بار یک سرور کامل را انتخاب و مدیریت کند.

Kalypso چه تفاوتی با Oyster دارد؟
Kalypso در اکوسیستم مارلین بر تولید اثبات های دانش صفر تمرکز دارد. این اثبات ها ابزار رمزنگاری اند که می توانند درستی یک محاسبه تعریف شده را قابل بررسی کنند، بدون اینکه بررسی کننده تمام محاسبه را از ابتدا تکرار کند. میزان اطلاعات پنهان شده به طراحی همان اثبات بستگی دارد.
Oyster بیشتر بر حفاظت و گواهی سخت افزار تکیه دارد؛ Kalypso کار تولید اثبات رمزنگاری را به ارائه دهندگان آن می سپارد. این دو روش نیازهای متفاوتی را پاسخ می دهند و هزینه، سازگاری برنامه و فرض های امنیتی یکسانی ندارند.
برای یک قرارداد هوشمند، مسئله این است که چه نتیجه ای را با چه شاهدی بپذیرد. صرف نوشتن عبارت «قابل بررسی» کافی نیست؛ نوع شاهد و قواعد بررسی آن باید در طراحی برنامه مشخص باشد.

یک درخواست محاسباتی چه مسیری را طی می کند؟
- کاربر نوع کار، برنامه و منابع مورد نیاز را مشخص می کند.
- درخواست به ارائه دهنده ای می رسد که توان و شرایط لازم را دارد.
- برنامه در محیط تعیین شده اجرا می شود و نتیجه همراه شواهد مربوط برمی گردد.
- پرداخت و ارزیابی عملکرد بر اساس قواعد همان سرویس انجام می شود.
در بازار محیط های اختصاصی Oyster، ارائه دهنده مشخصات و قیمت خدمتش را ثبت می کند و باید مقدار لازم POND را به عنوان تعهد شبکه قرار دهد. این تعهد، در شرایط تعریف شده پروتکل می تواند مشمول جریمه شود. در مستندات همین بازار، USDC توکن پرداخت هزینه خدمت است. پس POND سپرده مشارکت ارائه دهنده است و با مبلغی که مشتری برای اجاره محیط می پردازد، نقش یکسانی ندارد.
برای مثال فرضی، برنامه ای می تواند یک محاسبه دوره ای را بیرون از زنجیره انجام دهد و نتیجه را برای ادامه کار به قرارداد بفرستد. این طراحی با موضوع هوش مصنوعی در ارز دیجیتال هم ارتباط دارد، اما همه کارهای مارلین به هوش مصنوعی محدود نیستند.

POND و MPOND چه تفاوتی دارند؟
توکن POND دارایی کاربردی قابل معامله مارلین است. در مستندات بخش انتقال داده مارلین، POND برای مشارکت در دریافت بلوک و تراکنش و MPOND برای راه اندازی گره معرفی شده است. در محصولات محاسباتی جدید، نقش POND باید با قرارداد همان محصول، مانند سپرده ارائه دهنده Oyster، سنجیده شود. گره، رایانه ای است که یکی از وظایف شبکه را انجام می دهد؛ صرف داشتن توکن یک گره فعال ایجاد نمی کند.
مارلین سازوکاری برای تبدیل POND و MPOND دارد. این تبدیل با انتقال میان اتریوم و آربیتروم یکسان نیست. اولی نوع دارایی را تغییر می دهد؛ دومی دارایی را به شبکه دیگری می برد. طبق راهنمای پل مارلین، تبدیل POND به MPOND فوری توصیف شده، اما تبدیل معکوس پس از درخواست، به تدریج و در حدود ۱۸۲ روز انجام می شود. این زمان بندی متعلق به سازوکار مستند پل است، نه زمان انتقال عادی توکن.
بخشی از قراردادهای مارلین از اتریوم به آربیتروم منتقل شده اند و توکن در چند شبکه دیده می شود. شناخت اتریوم نقطه شروع مناسبی برای فهم نسخه ERC-20، یعنی توکن ساخته شده بر اساس استاندارد رایج اتریوم است، اما شبکه و قرارداد مورد قبول هر مقصد باید جدا مشخص باشد. همچنین از کاربرد POND نمی توان نتیجه گرفت که هزینه تمام محصولات مارلین همیشه مستقیماً با همین توکن پرداخت می شود.
مزیت مارلین کجاست و محدودیت آن چیست؟
مزیت اصلی، بازکردن راه اجرای کارهای سنگین تر برای برنامه هایی است که نمی خواهند همه محاسبات را روی زنجیره تکرار کنند. امکان استفاده از محیط محافظت شده نیز برای برنامه های دارای داده اختصاصی اهمیت دارد.
- در روش سخت افزاری، حفاظت به پیاده سازی TEE و نرم افزار وابسته است.
- در روش اثبات رمزنگاری، برنامه باید با قالب محاسبه و اثبات مورد استفاده سازگار باشد.
- دسترسی پایدار به سرویس، به کیفیت و ظرفیت ارائه دهندگان وابسته است.
- تقاضای توکن را باید از تعداد خبرها جدا کرد و به کاربردهای واقعی آن در پروتکل نگاه کرد.
رقابت با سرویس های ابری و دیگر شبکه های محاسباتی، قیمت و سهولت استفاده را مهم می کند. معیار مفید، تعداد کارهایی است که مشتریان واقعاً اجرا می کنند و نیاز آن کارها به سازوکار توکن.

خرید و نگهداری POND از کجا شروع می شود؟
در صفحه خرید و فروش مارلین در اکسنوین می توانید شرایط بازار POND را ببینید. برای مقایسه سفارش، مبلغ پرداختی و تعداد توکن دریافتی را همراه هزینه های اعلام شده در نظر بگیرید.
برای انتقال، شبکه مبدأ و مقصد باید یکسان یا دارای مسیر تبدیل معتبر باشند. مقایسه نگهداری در صرافی و کیف پول به تفکیک نگهداری در صرافی، نگهداری شخصی و استفاده از برنامه های شبکه کمک می کند. خرید POND به خودی خود به معنی فعال شدن پاداش یا اجاره توان محاسباتی نیست.
جمع بندی
مارلین امروز را باید فراتر از انتقال سریع داده شناخت: Oyster محیط اجرای محرمانه فراهم می کند و Kalypso به تولید اثبات مربوط است. برای ارزیابی POND، کاربرد آن در مشارکت شبکه، تفاوتش با MPOND و استفاده واقعی از خدمات را کنار هم ببینید. همین تفکیک، انتخاب شبکه انتقال و فهم رابطه محصول با توکن را ساده تر می کند.
پرسش های متداول
آیا POND و MPOND یک توکن هستند؟
دو دارایی مرتبط با نقش ها و قواعد تبدیل جداگانه اند. انتقال بین شبکه ها نیز با تبدیل این دو به یکدیگر تفاوت دارد.
آیا مارلین فقط برای هوش مصنوعی است؟
خیر. محاسبات مالی، کارهای خودکار و دیگر برنامه های سازگار نیز می توانند از زیرساخت آن استفاده کنند.
آیا گواهی اجرای برنامه، درست بودن پاسخ آن را تضمین می کند؟
گواهی می تواند محیط و برنامه اجراشده را مشخص کند. کیفیت داده و منطق خود برنامه همچنان موضوع جداگانه ای است.